زندگی بیش از 500 هزار چای‌کار در آستانه سقوط است!

حضور محترم برادر ميرحسين موسوي

نخست‌وزير خدمتگزار جمهوري اسلامي ايران(دامت بركاته)

پس از سلام، توجه آن برادر دلسوز را به نكات زير، كه مشكلات عمده چاي‌كاران شمال است، جلب مي‌نمايم:

1-‌ در سال‌هاي اخير قيمت اجناس و اجرت كارگري چندين برابر افزايش يافته، ولي قيمت چاي هيچ‌گونه تناسبي با آنها ندارد و در نتيجه چايكاري براي كشاورزان صرف نمي‌كند و همين امر باعث شده بيش از 3 هزار هكتار باغات چاي متروكه و مابقي نيز در معرض خطر تبديل به برنجكاري و نوغانداري و مسكن و مراكز تجاري قرار گيرد.

2-‌صنعت چاي از لحاظ كيفيت نسبت به گذشته بشدت پائين آمده، تا جايي كه در نمايشگاه بين‌المللي ژاپن اجازه طبخ چاي ما را ندادند و مردم ما نيز بر اثر همين امر گرايش به خوردن چاي خارجه ولو به قيمت گران‌تر (تا كيلويي 600 تومان!) پيدا كرده‌اند.

3-‌ هر كدام از چاي‌بهاره و تابستانه و پائيزه، درجه يك و دو و سه، داخله و خارجه پخت و طعم خاصي دارند. مخلوط كردن همه آنها و يكجا در اختيار مصرف كننده قرار دادن، همانند اين است كه انواع برنج از نيمدانه و چمپا، گرفته تا صدري و دمسياه، همه را در يك ظرف بريزيم و انتظار داشته باشيم چلوي خوب دانه سوا درآيد، طبعاً چنين انتظاري بيهوده است؛ ولي همين امر از يك سو كيفيت صنعت چاي را پائين آورده و از سوي ديگر، انگيزه بالا بردن كيفيت صنعت چاي را از بين برده و يا كاهش داده و از ديگر سو، ذائقه و ميل مردم ما را نسبت به چاي داخله بد و منفور كرده‌است!

4-‌ حدود 60‌درصد كارهاي مربوط به چاي به كشاورزي، 30‌درصد به صنايع، و 10 درصد مربوط به بازرگاني است. از اين رو، سپردن سرنوشت چاي به بازرگاني، دادن امانت به غير اهل خواهد بود.

5- هم اكنون بيش از نود كارخانه چاي سازي غير دولتي در شمال مشغول به كار است و با بالا رفتن اجرت كارگر و قيمت وسايل يدكي و كمبود آنها و اجرت خشك‌كردن (هر كيلو 7 تومان) مقرون به صرفه نيست. اين امر كارخانه داران را وادار مي‌كند از راه‌هاي ناصحيح ديگر، از قبيل يك مالشه كردن، برگ‌ها را پلاس نكردن، به جاي چهل‌وپنج دقيقه بيست‌دقيقه مالش كردن و ... اقدام كنند. شك نيست كه اين امر موجب پائين‌آمدن كيفيت صنعت چاي و نارضايي عمومي و از بين رفتن انگيزه بهتر ساختن چاي خواهد بود!

6-‌ كارخانه‌هاي ياد شده نوعاً فرسوده، و دور از مراكز توليد چاي، و در فصل بهار كافي براي چاي توليدي نيست، و از سوي ديگر، چاي چيده شده يك عمر محدودي دارد؛ از اين رو مسئولين ناگزير مي‌شوند: كارخانه‌اي را كه مثلاً 15 تن تناژ و مصرف دارد، تا 50 تن بالا مي‌برند. بديهي است كه اين وضع چه ضربه‌اي به كيفيت صنعت چاي وارد خواهد كرد!

........