وارد امامزاده که میشی آقای چاقی رو می بینی که نشسته روی یه صندلی درحالی که شکمش یک متر جلوتر از خودش آویزونه. یه میکروفن دستشه. توی میکروفن اعلام می کنه:
«خانوما و آقایون اگه نذر روضه دارن در خدمتشون هستیم»
یکی از آقایون که از چشمای قرمز و رنگ زردش معلومه یه گرفتاری توی زندگیش پیش اومده یه پنجهزار تومنی درمیاره و به آقای چاق میده. آقای چاق اول پول رو توی جیبش فشار میده و بعد صداش رو تودماغی می کنه، مثل کسی که گریه کرده، و بعد با صدای بلند شروع می کنه «آی ی ی ی ی ! بمیرم برات زینب، غم برادر عجب غمیه، .... » و بعد از دو سه دقیقه دوباره تکرار می کنه:
«خانوما و آقایون اگه نذر روضه دارن در خدمتشون هستیم»
و اینبار یک اسکناس دیگه از دست زنی دریافت می کنه، توی جیبش هل می ده و ......
واقعا شیعه یعنی این؟ پس خدا کجاست؟ قرآن کجای دل شیعیان جا داره؟ با خوندن چند جمله از غم برادر و دل خواهر چه معنویتی رو بدست میاریم؟ و این پولها کجا میره؟ یا شکم روضه خون رو بزرگتر میکنه و یا مناره های امامزاده رو درازتر. ولی آیا مشکلی از مشکلات مسلمونا حل میشه؟ آیا چیزی به دنیا و آخرت اونها اضافه میشه؟
هرکی هرچی می خواد بگه، فقط می دونم که اسلام واقعی یا بهتر بگم دین واقعی این نیست...........
